سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
108
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس)
قوله : قضاه خاصة : ضمير به [ البعض ] عائد است . قوله : و هو ضعيف : ضمير به [ القول الآخر ] راجعست . متن : و محل الذبح لهدي التمتع و الحلق منى و حدها من العقبة و هي خارجة عنها إلى وادي محسر ، و يظهر من جعله حدا خروجه عنها أيضا و الظاهر من كثير أنه منها . شرح فارسى : ع : مرحوم مصنف مىفرماين : محل ذبح براى قربانى تمتّع و انجام مراسم حلق منى مىباشد و حدّ اين وادى از عقبه شروع شده و به وادى ( محسّر ) منتهى مىشود . شارح ( ره ) مىفرماين : وادى عقبه از منى خارج و همانطورى كه مصنف فرموده حدّ آن مىباشد و از اينكه ايشان وادى محسّر را نيز حدّ منى قرار داد چنين استفاده مىشود كه از محدوده 0 به حساب نيامده و از آن خارج است ولى از ظاهر عبارت بسيارى از فقهاء بدست مىآيد كه از محدوده منى حساب مىشود . قوله : و حدّها من العقبة : ضمير به [ منى ] عائد است . قوله : و هى خارجة عنها : ضمير [ هى ] بعقبه و [ عنها ] به منى عائد است . قوله : من جعله : ضمير مجرورى به [ وادى محسّر ] عائد است . قوله : خروجه عنها : ضمير مذكر به [ وادى محسّر ] و مؤنث